Zambia boryka się z dużymi problemami społecznymi. Przede wszystkim z wirusem HIV. W Zambii nosicielami HIV jest ponad 50 procent mieszkańców miast i co szósty dorosły Zambijczyk. Bardzo niski jest tu także próg wieku. Około połowa ludzi w Zambii ma poniżej 15 roku życia. Coraz więcej dzieci zostaje sierotami wskutek śmierci ich rodziców. Jeśli dołożyć do tego wciąż obniżający się wiek inicjacji seksualnej, prostytucję i problem wykorzystywania seksualnego dzieci możemy powiedzieć ,że sytuacja ta nie sprzyja społecznemu rozwojowi i nie gwarantuje dzieciom i młodzieży dobrej przyszłości.

W Zambii nie wszystkie dzieci mają możliwość uczęszczania do szkoły podstawowej, takich szkół jest wciąż mało, często położone są także w dużej odległości od miejsca zamieszkania dzieci. Niejednokrotnie rodzice tych dzieci, są tak biedni, że nie stać ich na to by dziecko, które potrzebne jest do pracy w gospodarstwie, przeznaczało czas na szkołę, a zwłaszcza dotarcie do niej, które często wiąże się z przebyciem pieszo nawet 20 kilometrów w jedną stronę.  Tu pojawia się kolejny problem, problem dostępu do wody. Dzieci, często odpowiedzialne za dostarczenie całej rodzinie wody, nie mają możliwości uczęszczania w tym samym czasie do szkoły. Dodatkowo młode pokolenie Zambijczyków jest coraz bardziej sfrustrowane, nie dostrzega i nie ma perspektyw rozwoju. W tej sytuacji niezbędna wydaje się być ingerencja osób i instytucji takich jak PCPM zajmujących się pomocą rozwojową.